بی پرستوترین آسمان ...

رنج و عتاب و خستگی

عشق و نیاز ...

دلبستگی

از خود خرابم کرده باز

این سایه ها

این خستگی ...

هر چند آرامم

ولی ...

درد است این دلبستگی

در آتش فرقت به روز

از جور نامردان به سوز

میسوزم و هستم هنوز

درمانده و مستم به روز

تا آتشت ...

تا طاقتت ...

تا مست بوسم قامتت

در آسمان و در زمین

مجنون لیلی ام

همین ...

بی پرستوترین آسمان ......

سکوت را هم داشتم

آخرین سنگرم بود

و ...

من و سکوت با هم بودیم

افسوس ...

روزی که خواستم

با دیگران تقسیمش کنم

در میان فریادهایم گم شد

و اکنون ...

گم کرده ای دارم

از جنس سکوت ...

بی پرستوترین آسمان ......

دل گرم که باشی

در کولاک دوری

و

سرمای فصل ...

هم

هرگز چای دو نفره ات ...

یخ نخواهد کرد

بی پرستوترین آسمان ......

شاید ...

باید این روزها

نباید های ...

بیشتری را بیاموزم

شاید ...

باید این روزها

نه های

بیشتری را بگویم

باید یا نباید

آری یا نه

کدامیک ؟

بی پرستوترین آسمان ......

باز مهتاب شد و ...

با هم از آن کوچه گذشتیم

عشق پیدا شده بود

ساده از انکار گذشتیم

گر چه دل ...

زخم شد از نشتر دوری

ما بر آن وعده که دادیم

و آن عهد ...

که بستیم

نشستیم ...

و هستیم ...

بی پرستوترین آسمان ......

ناگفتههای داود رشیدی از نیم قرن فعالیت هنریاشداود رشیدی همچنان یکی از آرزوهایش این بود که در یک نقش خوب مقابل دوربین برود و خطاب به بازیگران جوانی که وارد این حرفه میشوند، گفته بود: عطش قدرت، عطش پول درآوردن از چیزهای بد دوران ماست. بازیگر به تماشاگر احتیاج دارد و تماشاگر هم به بازیگر.داود رشیدی که در هشتاد و سه سالگی از دنیا رفت، دو سال قبل در هشتاد و یکمین سالروز تولدش و بعد از نیمقرن فعالیت هنری در دیداری که خبرنگار ایسنا با این هنرمند داشت، همچنان سرشار از عشق و امید به کارش بود و آرزو داشت در یک نقش خوب مقابل دوربین برود.در ادامهی گفت بی پرستوترین آسمان ......

فارغ از دنیا

و هر چه هست و نیست

از زمین و از زمان

تا هر چه نیست

بستم اقبال بلندت

با زمان

تا که بر دنیا بگویم

بندگی است ...

بی پرستوترین آسمان ......

اگر احساس و سکوت

یار شوند ...

شوم آن خسته ی خامی

که دلت خواست شوم ...

بی پرستوترین آسمان ......

من تولد نگاهت را ...

با شمع نیمه سوخته جشن می گیرم

و موسیقی اشک هایم را

تا آخرین قطعه می نوازم

من بی پرستوترین آسمان توام

و تو ...

دورترین پرواز بالهای آبی ام ...

تقدیم به او ...

همان پرستوی عاشقی ...

که در آسمان نیمه تاریک وجودم

خوش درخشید

و ...

از جام نگاهش مست شدم ...

بی پرستوترین آسمان ......

وقتی از ابر چکید ...

آخرین غصه ی باران

اشک و احساس هم آغوش شدند

خاک از غربت ماندن

تر شد ...

لحظه ای چند گذشت ...

اشکی از گونه ی خورشید چکید

نور مهمان افق گشت

آسمان نقشه ی هفت رنگ کشید ...

رود هم غصه ی باران شد و رفت

یک نفس قصه ی باران شد و رفت

گریه ی ابر چو گردید تمام

آسمان آبی شد ...

و پل خورشید، از دور نمایان گردید

تن من ...

باز زمینی تر شد ...

بی پرستوترین آسمان ......